Ana içeriğe atla

اعتصاب غذای زندانیان قزلحصار وارد ششمین روز خود شد

اعتصاب غذای زندانیان قزلحصار وارد ششمین روز خود شد
posted onOctober 20, 2025
noyorum

بنابر گزارشهای منتشر شده، روز شنبه، ٢٦ مهرماه، زندانیان قزلحصار کرج  در واحد ۲ این زندان، با سردادن شعار "نه به اعدام" وارد ششمین روز اعتصاب خود شدند.

این زندانیان در اعتراض به اعدام‌های بی‌امان جمهوری اسلامی، همچنان به حرکت جمعی خود ادامه می‌دهند و از عموم مردم و جامعه جهانی می‌خواهند صدای فریاد "نه به اعدام" آن‌ها را بشنوند.

در این ویدیو که به صورت بیانیه تصویری ضبط و منتشر شده، زندانیان با صدای رسا اعلام می‌کنند: "ما برای نه به اعدام، برای فقر و بیکاری، برای سفره‌های خالی، برای حق مسلم آیندگان (فرزندانمان)، برای آزادی دست به اعتصاب غذا زدەیم".

اعتصاب غذای زندانیان واحدهای دو و چهار زندان قزلحصار از روزهای دوشنبه و سه‌شنبه، ۲۱ و ۲۲ مهر ۱۴۰۴، به صورت جمعی آغاز شد.

آن‌ها در این حرکت هماهنگ، از همه مردم ایران و جامعه جهانی خواسته‌اند که با حمایت از فریادشان، صدای اعتراض به اعدام‌های بی‌رویه را بلندتر کنند.

تجمع در حمایت از اعتصاب کنندگان

همزمان با ششمین روز اعتصاب،  آزادیخواهان در گوتنبرگ سوئد در حمایت از زندانیان قزلحصار گردهم آمدند.

شرکت‌کنندگان با شعارهایی چون "نه به اعدام، آزادی زندانیان سیاسی و جان انسان‌ها را نگیرید" خواستار توقف فوری موج اعدام‌ها و رسیدگی فوری به وضعیت وخیم زندانیان شدند.

در پایان این گردهمایی که به دعوت گروه «زن، زندگی، آزادی – گوتنبرگ» برگزار شد، بیانیه‌ای در همبستگی با زندانیان قزلحصار قرائت شد که در آن از جامعه جهانی خواسته شده تا در برابر چرخه خشونت، اعدام و سرکوب در ایران سکوت نکند.

ایران در سال‌های اخیر به‌عنوان یکی از بالاترین مجریان حکم اعدام در جهان شناخته شده و بر اساس گزارش‌های عفو بین‌الملل و سازمان حقوق بشر ایران، تنها در سال ۲۰۲۳ حداقل ۸۵۳ نفر بدون دادرسی عادلانه و با اتکا به اعترافات اجباری اعدام شده‌اند.

بخش زیادی از اعدام‌ها به‌صورت پنهانی و بدون اطلاع خانواده و وکلای متهمان انجام می‌شود و اقلیت‌های ملی مانند کوردها، بلوچ‌ها و عرب‌ها سهم نامتناسبی در میان اعدامیان دارند.

حکومت ایران از اتهاماتی مانند محاربه، افساد فی‌الارض و اقدام علیه امنیت ملی برای سرکوب سیاسی و ایجاد فضای رعب عمومی استفاده می‌کند و فعالان حقوق بشر معتقدند که اعدام در ایران نه به‌عنوان ابزار عدالت کیفری، بلکه به‌عنوان یک ابزار سیاسی و سرکوب سیستماتیک به کار گرفته می‌شود.

بسیاری از اعدام‌شدگان حتی از حق دسترسی به وکیل مستقل یا تجدیدنظر عادلانه محروم بوده‌اند.