کارزار سهشنبههای «نه به اعدام» در هفته هشتادوهفتم خود، سهشنبه ۱ مهر ۱۴۰۴، با مشارکت زندانیان در ۵۲ زندان کشور به کار خود ادامه داد.
این کارزار در حالی ادامه دارد که آمار اعدامها در ماههای اخیر افزایش چشمگیری داشته است؛ تنها از ۲۵ شهریور تا کنون حداقل ۴۶ اعدام، از جمله اعدام ۲ زن و ۶ زندانی بلوچ، گزارش شده و شمار اعدامها در شهریورماه به ۱۸۶ نفر رسیده است.
اعدام بابک شهبازی، یکی از اعضای این کارزار، در سالگرد خیزش ۱۴۰۱ بدون آخرین ملاقات با خانواده، نمونهای از رفتار غیرانسانی و نقض آشکار حقوق بشر دانسته شده است. این اقدام با اعتراض و تحصن همبندیان او در زندان قزلحصار روبهرو شد.
فعالان کارزار "سهشنبههای نه به اعدام" با تأکید بر اینکه "زندگی حق بنیادین هر انسان است"، اعدام را شکلی از خشونت غیرقابل توجیه توصیف کردند و خواستار پایان این سیاست شدند.
آنان خطاب به مردم آزادیخواه ایران و جامعه جهانی اعلام کردند که «سکوت در برابر اعدام جایز نیست» و هر سهشنبه صدای دادخواهی خود را بلندتر خواهند کرد.
اعتصاب غذای زندانیان در ۵۲ زندان کشور، از اوین و قزلحصار تا زندانهای سنندج، زاهدان، تبریز، اهواز و دیگر شهرها، نمادی از مقاومت جمعی علیه سیاست اعدام در ایران عنوان شده است.
ایران یکی از بالاترین نرخهای اعدام در جهان را دارد و همواره پس از چین در رتبهی دوم تعداد اجرای حکم مرگ قرار میگیرد. در حالیکه بسیاری از کشورها در دهههای اخیر مجازات اعدام را لغو کرده یا عملاً متوقف ساختهاند، جمهوری اسلامی همچنان از آن بهعنوان ابزاری برای سرکوب سیاسی، ایجاد رعب اجتماعی و کنترل مخالفان استفاده میکند.
بر اساس گزارش سازمانهای حقوق بشری، بخش بزرگی از اعدامها در ایران به اتهاماتی همچون جرایم مواد مخدر یا فعالیتهای سیاسی و مدنی مرتبط است، که در مقایسه با استانداردهای جهانی، نقض آشکار حقوق بشر و حق حیات محسوب میشود.
این در حالی است که در سطح جهانی، روند لغو اعدام رو به گسترش است و اکثریت کشورها بهسوی جایگزینهای انسانیتر و عادلانهتر حرکت کردهاند.
