جامعه جهانی بهائیان اعلام کرد شش زن بهائی در همدان به نامهای زریندخت احدزاده، فریده ایوبی، نورا ایوبی، ندا محبی، ژاله رضایی و عاطفه زاهدی در مجموع به ۳۹ سال حبس محکوم شدهاند.
در میان آنان مادرانی حضور دارند که دارای فرزندان خردسال هستند. این زنان در آبان ۱۴۰۲ بازداشت و پس از ۳۱ روز حبس انفرادی بدون دسترسی به وکیل، در اردیبهشت ۱۴۰۳ با احکام سنگین زندان روبهرو شدند.
اعتراض آنها در دادگاه تجدیدنظر رد شد و علاوه بر تأیید حکمها، دستور «امحاء کتب و جزوات مربوط به آیین بهائی» صادر شد.
اتهام اصلی این افراد «عضویت در جامعه بهائی» و «تبلیغ علیه نظام» عنوان شده و برای هر یک بین شش تا هفت سال زندان ـ بخشی تعلیقی ـ تعیین شده است.
این حکمها واکنشهای گسترده بینالمللی را در پی داشت. پیشتر ۱۸ کارشناس سازمان ملل درباره «هدفگیری سیستماتیک زنان بهائی» هشدار داده بودند و بیش از ۱۲۵ نماینده پارلمان اروپا نیز این روند را محکوم کردند.
آنتونیو گوترش، دبیرکل سازمان ملل، در گزارش اخیر خود به تبعیض علیه بهائیان در ایران اشاره کرده بود. سیمین فهندژ، نماینده جامعه جهانی بهائی در سازمان ملل متحد، این احکام را «نماد تشدید کارزار سرکوب زنان بهائی» دانست و گفت: زنان بهائی در ایران نهتنها بهخاطر زن بودن بلکه بهدلیل باورهای دینی خود با تبعیض مضاعف مواجهاند.
بهائیان در ایران از تحصیل در دانشگاهها، اشتغال در نهادهای دولتی و برگزاری آزادانه مراسم مذهبی محروماند و همواره با مصادره اموال، بازداشتهای خودسرانه و احکام سنگین زندان روبهرو بودهاند.
