خبرگزاری هیرکانی گزارش داد که در جادەای که از وسط روستای "بازیارکلا" از توابع نوشهر، در استان مازندران، مردی اهل شهرستان کرج بهصورت عمدی با خودرو به زنان گیلک حمله کرد که منجر به مرگ مغزی سمیه درویشنیا و جراحت شدید دو زن دیگر، ملکه قدرتی و شیرین اختری، شد.
قاتل پس از بازداشت اعتراف کرد: "به دلیل اختلاف با همسرم، به نوشهر آمدم تا از زنان انتقام بگیرم". او قصد داشت زنان بیشتری را هدف قرار دهد، اما با دخالت اهالی بومی متوقف شد.
اینکه شهروند کرجی، برای انتقام گرفتن از کرج به شهرهای شمالی ایران رفته، کارشناسان را به این نتیجه رسانده که او اهداف نژادپرستانه و راسیستی نیز داشته است. بگونەای که چنین افرادی ملتهای غیرفارس را پستر دانسته و براحتی اقدام به قتل آنها میکنند.
زنکشی در ایران، بهویژه در استانهای مرکزی، پدیدهای است که ریشه در ساختارهای عمیق فرهنگ مردسالارانه دارد. در این مناطق، سنتها و هنجارهای اجتماعی همچنان زنان را در جایگاهی فرودست تعریف میکنند و "غیرت یا ناموس" بهانهای برای توجیه خشونت علیه آنان شده است.
پیشتر، مرکز حقوق بشر ایران اعلام کرده بود که در سال ۲۰۲۴ بهطور میانگین هر دو روز یک زن توسط اعضای خانوادهاش کشته شده است. گزارشهای متعددی از قتل زنان به دست شوهران، پدران یا برادران در استانهای مرکزی ایران وجود دارد که در بسیاری از موارد به دلیل قوانین تبعیضآمیز و نبود حمایت کافی از زنان، مرتکبان مجازات سنگینی دریافت نمیکنند.
این وضعیت نهتنها به تداوم چرخه خشونت دامن میزند، بلکه احساس ناامنی گستردهای را در میان زنان ایجاد کرده است. زنکشی در چنین بستر فرهنگی، بیش از آنکه یک "حادثه فردی" باشد، بازتاب ساختارهای حقوقی و اجتماعیای است که مردان را برتر و زنان را تابع میدانند. از اینرو، مبارزه با آن تنها با اصلاح قوانین ناکافی نخواهد بود، بلکه نیازمند تغییرات بنیادین در نگرشهای فرهنگی و آموزشی نسبت به جایگاه زن در جامعه است.
