دکتر کمال جعفری یزدی، زندانی سیاسی و از امضاکنندگان بیانیه استعفای خامنهای، که بهتازگی به ۱۸ سال حبس (۱۰ سال قابل اجرا) محکوم شده، یادداشتی در ستایش دکتر جواد علیکردی، برادر جاویدنام خسرو علیکوردی، منتشر کرد.
در این یادداشت با عنوان «در ستایش ایستادگی دکتر جواد علیکوردی»، جعفری یزدی حضور جواد علیکوردی در مراسم سوگواری برادرش را با پابند الکترونیکی و تحت نظارت امنیتی، تصویری گویا از وضعیت کنونی مخالفان در ایران توصیف کرد و نوشت: "حتی سوگ، اگر با پرسش همراه شود، تحمل نمیشود".
او با اشاره به فعالیتهای حقوق بشری دکتر خسرو علیکوردی – از جمله وکالت زندانیان سیاسی جنبش «زن، زندگی، آزادی»، مخالفت علنی با اعدام و پیوستن به کمپین «سهشنبههای نه به اعدام» – تأکید کرد که چهار پرونده قضایی و یک سال زندان نتوانست او را از ایستادگی بازدارد.
جعفری یزدی افزود که جواد علیکوردی پس از درگذشت برادرش سکوت نکرد و در مراسم سوگ، با صراحت از ظلم واردشده به خسرو سخن گفت و جمهوری اسلامی را به پرسش کشید؛ پاسخی که بازداشت، انفرادی و پروندهسازی جدید بود.
این زندانی سیاسی با یادآوری اینکه هر دو برادر علیکوردی فرزندان شهید هستند، نوشت: "تجربه آنها نشان میدهد که احترام به خانواده شهدا در این نظام مشروط است: مشروط به سکوت، همراهی با روایت رسمی و نپرسیدن سؤال".
جعفری یزدی ایستادگی جواد علیکوردی را نمادی از «مسئولیت شهروندی در شرایط سرکوب» دانست و تأکید کرد: "شجاعت گاهی در ایستادن با پابند است؛ در گفتن حقیقت در زمانی که نامناسب خوانده میشود؛ و در نپذیرفتن نقشی که قدرت برای ما نوشته است".
